سال 85 با تمام دار و ندارش به ته خط رسید و مسئول خط , شلیک حرکت سال 86 را به صدا درآورد. سال گذشته هم مثل سالهای پیش حوادث تلخ و شیرین و زیادی داشت, اتفاقاتی که شاید مرور برخی از آنها دراین روزها که که داریم خودمان را برای سال جدید آماده میکنیم خالی از لطف نباشد:

 اگر جعفر پناهی روبشناسید و کمی با بیوگرافی این کارگردان سینما آشنا باشید یحتمل میدونید که آخرین تیرترکش جعفرخان برای اکران عمومی« آفساید» در بهار امسال و پیش ازجام جهانی با سنگ اندازیهای مسئولین و در نهایت پخش سی دی فیلم از طریق شبکه های زیر زمینی به بن بست خورد. پناهی با آفساید کلکسیون فیلمهای غیراکرانی اش رودر ایران تکمیل کرد و برای پنجمین بار در پنجمین فیلمش, اکران عمومی فیلم درایران با شکست مواجهه شد. در جشنواره فجر سال 84 آفساید در بخش مهمان جشنواره به نمایش دراومد و بعد از چهارشنبه سوری بیشترین بازخورد مثبت رو در این جشنواره داشت و به خاطر حضورش در بخش میهمان نتونست در قسمت مسابقه حضور پیدا کنه, هرچند که موفقیت بین المللی فیلم نشون داد که کم لطفی از مسئولین بوده و نه از بی کفایتی فیلم و فیلمسازش.

بهارامسال تب و تاب جام جهانی به جامعه شورهیجانی دیگر داده بود. حرف از کلیپ جام جهانی و خوانندش...مسابقات تدارکاتی و ده ها مساله دیگه از این مجمع الدیوانگانی که برخی ها به اشتباه به آن تیم ملی میگن.

امسال این واقعه متحیر کننده با حضور ستار گانی چون علی دایی و ابراهیم میرزاپور در وسط زمین و محمد رضا عنایتی , به عنوان مترسک برای فراری دادن کلاغها,  بر روی نیمکت ذخیره ها بسیار هیجان انگیز ترو نفس گیر تر از سالهای پیش بوده . البته در کنار بازیکنانی بزرگی که نام بردیم عده ای جوان جویای نام هم مثل رونالدو و زیدان نیز حضور داشتند که حضور آنها اهمیت چندانی نداره.

از حماسه آفرینی بازیکنان تیم ایران و حذف این تیم به عنوان آخرین تیم گروه که بگذریم میرسیم به ضربه سر تاریخی زیدان. زین الدین زیدان ,بازیکن مسلمان الجزایری الاصل تیم فوتبال فرانسه, دربازی فینال ضربه سری به سینه بازیکن ایتالیا زد که خیلی ها از فرط جوگیر شدن این حرکتش را یک ضربه سنگین بر پیکره ی استکبار جهانی از جانب اسلام و این جور چیزها دونستن.

در این دوره در یک بازی دراماتیک , اشکبار و متاثر کننده آرژانتین برای اینکه مردم آلمان هم دلشون خوش باشد تصمیم گرفت خودش روحذف کنه و ایتالیا هم فقط برای اینکه« گنارو گاتوزو» بهانه ای برای درآوردن شورت ورزشیش بعد از بازی فینال داشته باشد تصمیم گرفت قهرمان بشه.

 تابستان امسال با حمله اسرائیل به لبنان و یک ماراتن افتخارآفرین با مهمات ایرانی و نیروهای لبنانی جذابیتی فراتر این حرفها پیدا کرد. از جنگ حرفی نزنم بهتره...در سال 85 وقایع محیرالوقوع زیادی رخ داد . یکی از این وقایع نوشته های فاطمه رجبی بود که تونست با دلایلی دندان شکن ثابت کنه احمدی نزاد معجزه هزاره سوم است و هر کس کزین دیار نبودش ... با دشمنان دستش توی یک کاسه بودش! ( توضیح: منظور از دیار, دیار رئیس جمهورکه همون شهر طوطیان و لولیان , شهر انسانهای آوانگارد , گرمسار باشد, نیست! هر چند که میدونید گرمسار برای خودش لس آنجلسی است در قلب امریکا که هنوز هیچ کریستف کلمبی جرات کشف آنرا پیدا نکرده).

 ماجرای مانا نیستایی و کاریکاتور روزنامه ایران یکی از اتفاقات ناخوشایند امسال بود. اتفاقی که نشون داد هنوزهم کار فرهنگی در ایران هیچ پشتوانه محکمی نداره و شاید همون حرف معصومه ناصری باشه که زمان دستیگیری مانا در وبلاگش خطاب به جماعت روزنامه نگار نوشته بود: « یادمان باشد همیشه یکی از ما به بهانه‌هایی مبتذل‌تر از نوشتن نمنه می‌توانیم همان‌جایی باشیم که الان مانا و مهرداد قاسمفر هستند.»

مانا کاریکاتوریست دوست داشتنی مطبوعات بود که کاریکاتور آن سوسک لعنتی که بی هیچ غرض ورزی برای روزنامه ایران روز جمعه کشیده بود باعث ناراحتی هموطنان آذری زبانمان شد و عده ای با کج فهمی های خودشون این ناراحتی های منطقی رو به شورش های خیابانی تبدیل کردند و در اخر کار به دستیگیری مانا نیستایی و مهرداد قاسمفر انجامید. مانا مثل خیلی های دیگه از ایران رفت و یاد اون در میون روزمرگی های زندگی و تیترهای ریز و درشت نشریات گم شد ...انگار تمام مطبوعات این سرزمین در میون این همه اخبار و اتفاقات فراموش کرده اند زمانی مانایی هم در بین آنها بوده.

 از دیگر گفتنی های سال 85 میتونیم به کشف داروی ایدز , تولد اولین موجود شبیه سازی شده(همان گوسفند مشهوری که رویانا نام داره) و شکست رکورد فروش سینمای ایران توسط فیلم آتش بس اشاره کرد( البته آتش بس از لحاض مبلغ فروش رکورد شکست اما از لحاض تعداد تماشاگر هنوز هم کلاه قرمزی و پسرخاله در راس جدول قرار داره که اون هم به نظر میرسد اکران اخراجی ها وضعیت این فیلمها را در سال 86 در راس جدول تحت شعاع قراربده.)

 با تشکر از مهدی از فلاش بک که تو نوشتن این مطلب کمک زیادی بهم کرد.