وقتی به لحظه های قشنگ دوران کودکیم فکر میکنم بعضی از خاطره های اون دوران هست که هیچ وقت از ذهنم بیرون نمیره.خیلی از این خاطره ها و بازی های بچه گانه تو ذهنم هک شدند و با گذشت زمان قشنگی هاست که بهش اضافه میشه.وقتی از خیابون قدیمیمون میگذشتم چیزی رو بعد از سالها دیدم که شاید خیلی از اون روزای قشنگو تداعی کرد.

تو راه باریکه های کودکی ذهنم تمام شوق وذوق کودکانه من ختم میشد به چرخ وفلک های موشکی که هر وقت آقای چرخ و فلکی از محلمون میگذشت با ذوق و شوق در حالی که یه سکه پنج تومانی زرد رنگ تو دستم بود از خونه بیرون می اومدم و به طرف آقای چرخ و فلکی می دویدم.

تمام لذت... تو مرحله ای بود که می رفتم و می رسیدم به قله چرخ وفلک واز اون بالا همه آدمارو یه جور دیگه میدیدم. تمام ذوق و خنده های کودکانه به این بود که از اون بالا سرتو خم کنی و به آسمون و ابراش نگاه کنی..... یادمه همیشه از آقای چرخ و فلکی می خواستم که تند تر بچرخونه. بعضی وقته هم ازش میخواستم ته چند دور بیشتر چرخ بخورم اونم همیشه به خواستم جواب مثبت میداد.بماند که به خاطر تند چرخیدن چرخ و فلک تا رسیدن به خونه بارها به زمین میخوردم.

اون روز تو محله قدیمی مون آقای چرخو فلکی رو دیدم .البته نه از اون آقای چرخ و فلکی با اون ریشای سفید رنگ و صورت مهربون خبری بود نه از اون چرخو فلک قرمز رنگ دوران کودکیم....

یاد اون روزای قشنگ افتادم.یاد روزای بی دغدغه که الان یاد لحظه لحظه هاش برام ارزشمنده.قشنگه یاد اون روزا که چند دور چرخیدن تو دنیای بچگی همراه با اون موشکهای قرمز رنگ برام تمام دنیا بود. افسوس میخورم که لذت های بزرگ زندگی الانم اونقدر خوشحالم نمیکنه.

همینطور که قدم میزدم با خودم فکر میکردم...فکر میکردم که شاید الان هم مثل اون دوران دنیارو اونقدر کوچیک و قشنگ میدیدم حتی لذتهای کوچیک زندگی برام میشه یه دنیا ...... یه دنیای قشنگ و رویایی مثل اون وقتا....و با این فکر خودمو آروم کردمو به راهم ادامه دادم    

افسوس برای گذشته شاید یه مسئله کلیشه ای برای همه آدما باشه. شاید بارها خودمو به خاطر خیلی از این روزها بخشیدم ولی این بار نمیخوام خودمو ببخشم این بار میخوام افسوس بخورم بابت بی فکریهام بابت بی حوصلگی هام و بابت خیلی چیزای دیگه. این بار خودمو نمیبخشم که همیشه یادم باشه که یه روزایی تو زندگی لحظات قشنگ زندگیمواز دست دادم لحظات مفید عمرمو. نمیبخشم که خاطره تلخ این نبخشیدن همیشه توو ذهنم بمونه تا دیگه تکرارش نکنم . دارم یه شعری رو توو ذهنم زمزمه میکنم......... 

لحظه ها توو زندگی یه خاطرن   

                                            لحظه ها یه بارونن از دلامون............

بعضی وقتا با خودم میگم.... که چی..این زندگی واسه چیه ؟آخرش که چی؟یه حس پوچی .. این حس حتمآ یه روزی مال همه,بوده یا میشه... بعضی موقع ها زندگی اونقدر یکنواخت و بی رنگ میشه که توو زندگیت دنبال یه رنگ تازه ای میگردی یه حس تازه یه دنیای تازه اونقدر میگردی و میگردی ..ولی   .... بعضی وقتا میشه که... هیچ راهی رو پیدا نمیکنی اون وقته از همه چی نا امید میشی حتی از کسایی که بزرگ ترین بخش زندگیت بودن . بعد با خودت میگیی انگار اینجا یه چیزی یا یه کسی کمه یکی که هر وقت که بخوای بهش تکیه کنی شونشو  خالی نکنه.کسی که وقتی دلت پره فقط بهت گوش بده ...ساکت.. بدون اینکه حرفی بزنه فقط... یه لبخند یه لبخندی که شاید وجود مادی نداره ولی با روحت حسش میکنی... خیلی قوی...

بعد ....... آروم دستتو میزاری روو قلبت . قلبت اون لبخندو خیلی قوی طلب میکنه . ولی تو اونقدر  ضعیفی که قدرت نزدیک شدن بهشو نداری ... به آسمون نگاه میکنی به اون بالا یه نفس عمیق از عمق وجودت میکشی توو اتاق دنبال یه چیزی میگردی دنبال چادر سفیدو جا نمازی که مامان بزرگ برات سوغات آورده بود . وقتی بوش میکنی هنوز  بوی تازگی میده .. از خودت میپرسی آخرین بار کی این جا نمازو باز کردم؟؟؟

رو به قبله میشینی .. به اون بالا نگاه میکنی... کم کم آروم میشی  بعد.... حس میکنی اون لبخند رو داری احساس میکنی  شاید این لبخندو زمانی پرنگ تر حس کنی که رو به سمت خونش باشی  اون موقع حواست به اونه کسی یا چیزی که تمام زندگیته لحظه به لحظه حسته  اونجا خبر از دغدغه دنیا نیست . آروم که سرتو از زمین بر داری حس میکنی آروم شدی ..اینجاست که با یه اعتماد به نفسی ازش میخوای تنهات نزاره . هیچوقت یادشو از یادت نبره و بهت امید برای تازه کردن رنگ زندگیت بده

آه ه ه ه ه  حالا راحت شدی مگه نه ه ه ه ه ؟؟؟؟ 

فضاهاي تاريك با يه نور كم سوي لامپاي كوچيك فضاهاي آروم با هواي نرم ... موسيقي ملايم كه معمولا موسيقي هاي كلاسيك باب دل جوونا..تصاوير جذاب كه به فضا ديد هنري ميده ...

 حدستوون درسته اين تشريح يه كافي شاپه جايي كه اغلب اوقات جووناي امروزه  اونجا مي گذره. شايد بشه گفت كافي شاپاي عصر ما پرده آروم و تزويري از كافه هاي قديمه . انگار جووناي امروز دنبال آرامشي ميگردن كه تصور ميكنن توو موهاي بلند و دود غليظ سيگار و به اصطلاح روشنفكري و نشستن توو كافي شاپه . كافه جووني الان كجا و كافه نادري هدايت كجا . فضاي آرومي كه وقتي واردش ميشي هر چند نفري آروم با هم زمزمه ميكنن زمزمه اي هم نوا با موسيقي ملايم. .. شايد هم بعضي هاشون انقدر توو خودشون غرقن كه اصلا صداي موسيقي رو نميشنون.

سپيدو سياه يكي از اين كافه هاي شهرمونه .. وقتي واردش ميشي يه قفسه پر از كتاباي با ارزشه كه خوندن هر كدومشون انرژي خاصي به آدم ميده. محل نشستن كافه طبقه دومه. طراحي كاملا  مشابه كافه هاي ديگه  ولي درو ديوار كافه يه حس خاصي رو داره يه حس.. همون كه دنبالشم .....

فضا پر از ميزاي دو نفره. سر هر ميزي شيشه اي قرار دادن كه هر كس بنا به ذوق وسليقش اثري از خودش به يادگار گذاشته . يه اثر از ذهنش . هر بار كه يه سري به سپيد و سياه ميزنم  با علاقه همه ميزا رو تماشا ميكنم  و نوشته هاي زير شيشه رو ميخونم  برام جالبه هركس از دلش از زندگيش طرحي به جا گذاشته . بين اين نوشته ها به تكه كاغذي برخوردم كه منو ياد دنيا انداخت  ياد رفتن  به ياد موندن ......

"شاعر هرگز نميميرد بلكه خود را به مردن ميزند “

به ياد قيصر امين پور"

همون لحظه از ته دل صلواتي براي شادي روحش فرستادم و به ياد چند بيتي از ايشان افتادم كه هر وقت بهترينم اين شعر ها رو توو گوشم زمزمه ميكنه احساس ميكنم انرژي مضاعفي میگیرم

همش خدا خدا ميکردم که تعطيلات تابستون شروع بشه و من هم از همون ساعات اوليه تعطيلات دق دل چند ماهمو در بيارم.يه برنامه توپ تنظيم کرده بودم که مبادا ساعتي از تابستونم از بين نره .فکر ميکردم وقتي تابستون تموم بشه با غرور سرمو بالا ميگيرمو با نازه چشمي به برو بچ فخر ميفروشم و ميگم بابا تابستونو همش ترکوندم .اما فکر ميکنم همه اينا خيالي بيش نباشه تا الان که اينطوري نبوده.به هر حال برام دعا کنيد . شايد ..... 

می خوام از یه فرشته بگم, از یه فرشته ای که آفریده شده تا فرشته های کوچولوی دیگه رو به وجود بیاره میخوام از عشق بی پایان حرف بزنم, می خوام از عاشق و معشوق بگم, میخوام....

می خوام از یه فرشته بگم که در مقابل فدا شدن تمام وجودش هیچ چیزی از فرشته کوچولوش تقاضا نمیکنه, می خوام از یه حس بگم حسی که خودم هنوز تجربش نکردم. یه حس قشنگ یه حسی که وقتی ازش حرف زده میشه جز فداکاری و محبت چیزی توش نمیبینم . می خوام از مادرم بگم از مادر خوبم. کسی که لحظه لحظه زندگیش به یادم بوده , کسی که به اندازه تمام دنیا دوستم داره, کسی که نمیتونم هیچ وقت به جاش باشم و احساسشو درک کنم.

میخوام از خوبی هاش بگم, از مهربونیاش, از شبایی که به خاطر نگرانی من نخوابد, مادری که به خاطر ترس از دست دادن من روزی خون گریه کردنشو به عینه دیدم, مادری که عاشقشم,عاشق خوبی هاش, عاشق حرفاش...

بالاخره روزا گذشت و این امتحانای لعنتی که مثل یه کابوس شده بود تموم شد . الان یه حس راحتی دارم . خلاصه هر جور بود این امتحانا رو دادیمو خودمونو اماده کردیم تا تابستونمونو شروع کنیم.البته با این نمره های ناپلوئنی تابستونمون مزیین میشه . از دوستای عزیز که بنا به رسم احترام میومدن یه سری به ما میزدن ولی بعد از اومدن دست از پا دراز تر برمیگشتن عذر خواهی میکنم.ایشا... از این به بعد تند تند اپ میکنم . چه کنیم.. اینم از معایب شب امتحانی درس خوندنه که به هیچ کاری نمیرسیم.